Wanja Meijer – planningscoach

Schuldgevoel

Pas geleden sprak ik Petra. Petra is een alleenstaande moeder, hulpverlener en heeft een overvolle caseload. Na maandenlang thuis gezeten te hebben met een burn out is ze sinds een paar weken weer aan de slag.

Petra voelt zich schuldig. Dat ze er zo lang uit is geweest. Dat ze het gevoel heeft dat ze haar collega’s in de steek laat. Dat ze zich strikt aan haar vrije dag wil houden. De vraag: “wat zouden anderen daar allemaal niet van denken” komt regelmatig in haar hoofd voorbij.

Waarom N.I.V.E.A.

En eigenlijk is dat voor een hulpverlener heel raar.
Bijna het eerste wat je op de opleiding leert is N.I.V.E.A. Niet Invullen Voor Een Ander.
Tijdens een gesprek met een cliënt blijf je dus steeds maar weer vragen. Waarom, waarom, waarom. Net zolang tot je het antwoord hebt en je niks meer zelf in kan vullen.

Liev en ik hebben ook wel eens last van invullen. Een voorbeeld. We staan in de keuken, ik wil iets pakken en zonder na te denken zucht ik daar bij. Liev zegt meteen sorry. Waardoor ik een beetje verdwaasd naar hem sta te kijken. Waarom zeg je nou sorry? Tja, ik dacht dat ik iets niet goed had opgeborgen en dat je daarom kwaad op me bent.
Huh?!

Invullen Voor Een Ander

Dus hoe komt het nou dat Petra zich zo schuldig voelt ? Want Petra heeft de gouden N.I.V.E.A. tip geleerd en past hem dagelijks toe. Ze beschermt haar grenzen en toch denkt ze:  “misschien vinden ze wel dat ik de kantjes er van af loop”. Alsof dat geen Invullen Voor Een Ander is! Want misschien denken ‘ze’ wel: “wow, wat goed dat zij haar grenzen zo duidelijk aan kan geven, ik wou dat ik dat ook kon!” Zie je het verschil?

Wat voor Petra als professionele hulpverlener geldt, geldt ook voor jou. Waarom is het dat je je zo schuldig voelt? En klopt dat wel?
Ga eens bij jezelf na. Hoe vaak komt het voor dat jij invult voor een ander?

Lekker N.I.V.E.A. smeren!

Categorieën: Uncategorized

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *